Piotr Jewiak

Urodził się 24 maja 1896 r. w Kostrzynie, pow. Środa. Syn Wawrzyńca i Katarzyny z domu Biniarz. W latach 1902-1910 chodził do szkoły powszechnej w Kostrzynie. Po ukończeniu szkoły podjął pracę. W 1914 r. rozpoczął pracę na PKP w Swarzędzu, skąd władze niemieckie powołały go do służby wojskowej na Śląsku.

W 1915 r. został przeniesiony do czynnej służby wojskowej w Poznaniu, skąd został wysłany na front wschodni. W 1916 r. został ranny. Po wyleczeniu ponownie został wysłany na front zachodni, gdzie walczył do końca wojny. W grudniu 1918 r. wrócił do Poznania, gdzie był czynnym uczestnikiem w Powstaniu Wielkopolskim.

Do Kostrzyna wrócił 4 stycznia 1919 r. i wstąpił jako ochotnik do kompanii kostrzyńskiej, w której brał czynny udział z bronią w ręku do końca Powstania Wielkopolskiego. Po powrocie do domu rozpoczął pracę na Kolei Powiatowej w Środzie jako kierownik pociągu do przejścia na emeryturę 30 września 1957 r.

Od 1922 r. był żonaty. Miał czworo dzieci: Jerzego, Czesława, Florentynę (którzy nie żyją) i Halinę (ur. 1948)

W czasie okupacji hitlerowskiej pracował jako zwykły robotnik na kolei powiatowej. Zmarł 15 lipca 1971 r. i spoczywa w Kwaterze Powstańców Wielkopolskich na cmentarzu w Środzie Wlkp. Odznaczony był Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym.

(autorka wspomnienia Halina Bilska)