Józef Jóźwiak

Urodził 9 marca 1896 r. w Środzie Wlkp. Był synem Antoniego i Marianny z domu Nowak. Powołany do wojska służył w armii niemieckiej w artylerii ciężkiej w latach 1916-1918.

Jako ochotnik przystąpił do Powstania Wielkopolskiego. 29 lutego 1919 r., wraz z 2 kompanią średzką, skierowany został do walki pod Chodzieżą, Nakłem. 7 sierpnia 1919 r. wyruszył na front przeciwko bolszewikom. Walczył pod Kijowem i nad Berezyną w szeregach 62 pułku piechoty. Po zakończonej wojnie wrócił do garnizonu w Bydgoszczy. 2 maja 1921 r. został przeniesiony do rezerwy.

30 stycznia 1926 r. zawarł związek małżeński z Michaliną z domu Antkowiak (2 września 1895 – 17 września 1947). Ze związku tego urodziły się dwie córki: Kazimiera (zmarła w wieku dziecięcym) i Eleonora (ur. 1934).

Cały czas mieszkał i pracował jako włodarz w majątku Źrenica koło Środy. Na emeryturę przeszedł w 1958 r. 12 grudnia 1937 r. złożony został wniosek o nadanie Medalu Niepodległości, jednak 21 czerwca 1938 r. Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości wniosek odrzucił. Zmarł 9 lutego 1971 r. w Środzie.

Spoczywa w Kwaterze Powstańców Wielkopolskich w Środzie. Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej w 2005 r. przy Kwaterze Powstańców Wielkopolskich w Środzie Wlkp.

(autorka wspomnienia Iwona Springer)