Wacław Rajncz

Urodził się 16 września 1897 r. w Środzie. Jego rodzicami byli Wincenty i Maria z domu Zbierska. W 1904 r. rozpoczął naukę w szkole powszechnej w Środzie, a po jego ukończeniu wstąpił w naukę krawiectwa. Był członkiem Towarzystwa Terminatorów, a 21 maja 1916 r. wstąpił do drużyny harcerskiej im. Henryka Sienkiewicza. W październiku 1916 r. powołany został jako poborowy do armii niemieckiej, do 47 pułku piechoty do Ostrowa.

Po przeszkoleniu wysłano go do Belgii, a potem na front z 37 pp pod Verdun na froncie francuskim. W czasie walk 14 lipca 1918 r. został lekko ranny w głowę, a 19 października 1918 r. ciężko ranny w lewe płuco w okolicy serca. Przebywał w szpitalu wojskowym w Brunszwiku w Niemczech.

Po niezupełnym wyleczeniu, na własne żądanie przydzielony został do kadry 37. pułku w Kościanie. Stamtąd otrzymał urlop wypoczynkowy do Środy. Mimo niewyleczonej rany, 23 stycznia 1919 r.wstąpił jako ochotnik do 3 kompani Batalionu Średzkiego pod dowództwem por. Nikodema Dykczaka. Przydzielony został do sztabu tego batalionu, którego dowódcą w tym czasie był dr Ludwik Rządkowski, a adiutantem por. S. Namysłowski.

19 marca 1919 r. awansowany został do stopnia st. szeregowca. 27 lutego 1919 r. wyjechał do Gniezna, stamtąd do Kcyni, a potem pod Nakło, gdzie pełnił funkcję ordynansa bojowego. Z frontu północnego przerzucony został na front południowy w okolice Krotoszyna, Jutrosina i Rawicza, pełniąc funkcję rzemieślnika i kuriera. Po przysiędze na Rzeczpospolitą Polską i przydzieleniu do 62 pp jako żołnierz 2 batalionu wyruszył na front północny pod Czarnków.

Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, w pochodzie na Kijów, Berezynę, Białoruś i pod Warszawę oraz w pościgu za bolszewikami, aż do zawieszenia broni. 17 lipca 1921 r. został przeniesiony do rezerwy. Po powrocie do domu udzielał się w towarzystwach: „Lutnia” Towarzystwo Śpiewu, Wielkopolski Związek Rzemieślników Chrześcijańskich – Cech krawiecko-siodlarski, Towarzystwo Chóru Kościelnego i Towarzystwo Uczestników Powstania Wielkopolskiego.

8 czerwca 1930 r. zawarł związek małżeński z Marią z domu Kończal. Miał dwoje dzieci: Zdzisława i Tadeusza (1933-1953). Do wybuchu II wojny światowej prowadził własny warsztat krawiecki w Środzie przy ul. Dąbrowskiego 23. Okres II wojny spędził w Środzie.

Odznaczony został Medalem Pamiątkowym Za Wojnę 1914-1921. Zmarł 18 lutego 1946 r. Spoczywa na Kwaterze Powstańców w Środzie Wlkp. Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej w 2005 r.

(autorzy wspomnienia Aleksandra Frąckowiak, Maria Mielcarzewicz)